نام دبی از کجا آمده است؟

چند فرضیه درباره وجه تسمیه دبی وجود دارد.

یک فرضیه آن است که واژه دبی ترکیبی است از دو واژه فارسی دو و بی به معنی دو برادر که اشاره به مناطق دیره و بردبی است. برخی دیگر بر این باورند که واژه دبی را کسانی ابداع کردند که به بازار کوچک واقع در نزدیکی این منطقه با عنوان دابا رفت و آمد داشتند و دبی را بازار کوچک تری نسبت به دابا تلقی کردند.

فرضیه دیگری آن است که این واژه از کلمه ای به مفهوم پول گرفته شده است زیرا دبی از دیرباز به عنون یک مرکز تجاری مرفه محسوب می شد. لازم به ذکر است که شهری با عنوان دبی در منطقه الدهنه عربستان سعودی بین ریاض و الدمام وجود دارد.

تاریخچه

دبی در قرن هجدهم یک دهکده کوچک ماهیگیری و تجاری بوده است که اعضای خانواده بنی یاس در آن سکونت داشتند. خانواده آل مکتوم در سال 1833 هنگامی که اعضای خانواده البوفلاسح از ابوظبی جدا شدند در دبی سکنی گزیدند.

شیخ مکتوم بن بوتی با وجود پایین بودن سن بطور موثر بر دبی حکمرانی کرد و موجب تبدیل شدن این منطقه به یک شهر مرفه ساحلی شد. با رشد جمعیت، دبی به سه منطقه مجزا تبدیل شد. دیره بزرگترین و مهم ترین منطقه بازرگانی بود. در ساحل غربی، بردبی و شندقه با نوار شنی گسترده ای با نام غبیبه از یکدیگر جدا می شدند که می توانست به هنگام مد دریا موجب جریان سیلاب شود. شندقه که بر روی نوار خشکی که دریا را از خور جدا می کرد قرار داشت و کوچکترین منطقه ، بزرگترین ناحیه مسکونی بود. شیوخ حاکم به تدریج در این منطقه زندگی کردند و خانه مرحوم شیخ سعید هنوز در این منطقه پابرجاست. شندقه احتمالا مکان اولیه دهکده بنی یاس بوده است.

حمل و نقل در خشکی با الاغ و شتر انجام می شد. عبور از خور سفری طولانی و خسته کننده بود که با ابره هایی که مردم را به کشتی ها می رساندند انجام می شد.

سوق دیره که بازار عمومی شهر بود پوشیده از گذرگاه های باریک و تنگ بود. این منطقه با 350 مغازه با کالاهایی از سراسر جهان بزرگترین بازار منطقه بود.

بسیاری از فروشندگان در سوق مکانی برای کسب و کار نداشتند بلکه در یک زمین خالی در نزدیکی مشتریان به کار می پرداختند. این افراد به نام شناخته می شدند و فریاد آنها در تمام سوق شنیده می شد. اگر کسی می خواست فروشنده ای را بیابد مثلا از ابتدای بازار سوال می کرد حسن قالی فروش کجاست؟ با طی مسافت طولانی به وی می رسید و با او تماس برقرار می کرد.

قبل از ورود جریان برق به دبی در سال 1952، از لامپ ها و چراغ های نفتی یا شمع برای روشنایی استفاده می شد و ذغال سنگ از عمان برای پخت و پز وارد می شد. آب شیرین نیز از چاه های اطراف دبی تهیه می شد. بخش بزرگی از جمعیت ساکن در کلبه هایی که از الیاف درخت خرما ساخته شده بودند سکونت داشتند. خانواده های بزرگ در اجتماعاتی که نزدیک یکدیگر احداث شده بودند زندگی می کردند. برخی خانه ها با استفاده از گچ حاصل شده از نمک در سواحل خور و سنگ های مرجانی در ساحل دریا ساخته می شدند.

بزرگترین مشخصه شهر بادگیرهای بلندی بودند که در بام خانه ها قرار داشتند. برج های مراقبت و نگهبانی نیز از دیگر ویژگیهای شهر بودند. بادگیرها وسایلی برای خنک کردن منازل بودند. قلعه دبی که در سال 1799 ساخته شده قدیمی ترین بنای پابرجای دبی محسوب می شود که به عنوان قرارگاه حاکم و دربار و گاهی زندان مورد استفاده قرار می گرفت.